Čuda Prirode koristi kolačiće za pružanje boljeg korisničkog iskustva i funkcionalnosti.

Cookie postavke mogu se kontrolirati i konfigurirati u vašem web pregledniku. Nastavkom pregleda web stranice Čuda Prirode slažete se sa korištenjem kolačića.

Slažem se

>>|||

Foto: NASA

Čovjek nije sićušan samo s obzirom na veličinu svemira, koja je beskonačna u praktičnom smislu, a možda čak i u matematičkom smislu. On je sićušan i s obzirom na trajanje svemira, premda je to trajanje konačno. Prije nego što je otkriveno kozmičko mikrovalno pozadinsko zračenje, 1964. godine, nije se pouzdano znalo ima li svemir početak ili je vječan. Primjerice, teorija stalnog stanja predviđala je svemir homogen u prostoru i homogen u vremenu (što znači da je oduvijek i zauvijek).

Godine 1929. Edwin Hubble je otkrio da se daleke galaksije od nas udaljavaju te da brzina njihovog udaljavanja raste proporcionalno s udaljenošću. To je ubrzo interpretirano kao širenje svemira, što je impliciralo da je svemir imao početak. Teorija koja je pokušavala opisati svemir homogen u prostoru, ali nehomogen u vremenu (što znači da imao početak) pogrdno je nazvana teorijom velikog praska. Cijelu kolumnu dr. sc. Daria Hrupeca pročitaje na portalu Index.

 

cudaprirode.com